Sunday, 7 July 2013

STALKER

         “Stalker” filmini izləməyə özümü uzun müddət idi ki hazırlayırdım. Elə bil imtahana hazırlaşırdım. Öz-özümə çoxlu suallar verirdim. Çünki, Tarkovski yaradıcıllığı ilə “Solyaris” sayəsində tanış idim, müəyyən mənada məni nə gözlədiyi haqqında xəbərdardım. “Solyaris” filmini başa düşməyə bir xeyli zaman xərcləmişdim. “Stalker”-ə də uzun müddət idi ki, beynimdə yer hazırlayırdım. Film çoxlarının xoşuna gəlib və bir çox kinoman onu “şedevr” kateqoriyasına daxil edir. Filmin ətrafında gurultuku rezonans var. Bu da mənim diqqətimi çoxdan cəlb etmişdi.
“Stalker” öz fəlsəfi dərinliyi və düşüncə genişliyi ilə həm Tarkovski yaradıcıllığının, həm də Sovet kinematoqrafiyasının ən məşhur və dəyərli tərkib hissəsi hesab olunur. Xarici süjet xətti Zona adlanan yerdə yerləşən sehrli otağı tapmaq üçün çıxılan səyahətdən ibarətdir. Həmin sehrli otaqda sidq-ürəkdən, qəlbin dərinliklərindən arzulanan bütün arzular çin olur.  Bu səyahətdə səyyahlara Stalker kömək olur. Stalker Zonaya tez-tez səyahətləri təşkil edən birisidir. Onun özü hər dəfə gedib gedməmək kimi seçimlər arasından, çox vaxt birincinin xeyrinə seçim etməli olur. Stalker çox şeydən bixəbərdir. Stalkerin rəhbərlik etdiyi bu kiçik qrupun üzvlərinin daxilində çox qəribə şeylər baş verir. Ümumiyyətlə, həqiqətən də, elə bir otaq varmı?

Wednesday, 3 July 2013

Üç Samuray

Samuraylığın ən əsas qaydasını heç vaxt unutmamışdım: Samuray daima ölümü düşünməldir. Gallus deyib ki, qaçılmaz bəlaya anidən düçar olmaq, uzun müddət qorxu əzabları çəkməkdən yaxşıdır. Öyrəndiklərimə görə seppukuda bağırsaqlar çölə fışqıraraq dözülməz ağrılar verir. Mən həmişə ağrılara qarşı aciz olmuşam. Səbəbi isə dünyaya təbii yolla gəlməmək olub. Həyatın ilk ağrı və çətinliklərini görməmişəm. Həyatımın ilk anında görmədiyim ağrıları həyatımın son anında görmək istəyirdim. Bu ağrıdan can qurtamaq mümkün deyil. Sonradan əmələ gələn dözülməz ağrılar isə seppukudan uzun müddət öncə başlayıb daxilimdə. Bu ağrılar bağırsaqlarım kimi içimdə bir-birinə dolanıb yuva qurub. O yuvanı dağıtmalıyam. Yalnız o zaman ətrafımdakı büllur kədər, tənhalıq və soyuqluq illüziyazı dağılacaq. Mən qorxmuram daha. Geriyə baxmıram. İrəli anlayışını unuduram. Son olaraq qılıncı dərinliyə itələyəndə, çox çox uzaqda, lakin getdikcə yaxınlaşan üç samurayı görürdüm. Uzun kimanoları və yanlarından asılmış qılıncları ilə sakura ağacının altında mənə tərəf gəlirdilər. Uzaqda qürub edən günəş qırmızımtıl rəngdə məni gözləyirdi. Mən dördüncü idim. Sadəcə unutduğum səbəblərə görə ayrılmışdım onlardan. Çox güman ki, növbəti missiyadaydım. Üzlərində heç bir ifadə yox idi. Nə gülümsəmə, nə də kədər. Üç samuray həyatımın ən son xatirəsi oldu. Geriyə qalanı onlara həvalə etdim. Onlara inanırdım və inanmaq məcburiyyətindəydim. Mənim məqsədim ancaq özümü öyrənməkdir. Başqalarına zərər vermərəm. Sərhədlər aradan qalxır və ətrafda sarı rəngdə panikada ora-bura uçuşan kəpənəklər və onların melodik pıçıltıları eşidilirdi: “Bu dünya onsuz da illüziyadır”. Bu məndə başlayıb məndə də bitən, ruhumun kainata sığmayan miqyasına qərq olmaqdır. Mən özümə dərs verməliyəm. Mən təcrübə qazanıb yetkinləşməliyəm. Digərləri də bundan dərs çıxara bilər. Fırtına məni haralara atsa, mütləq orada yaşanılası bir yer vardır.

İbrahim Niftiyev, 31.05.13

Tuesday, 2 July 2013

Dünyanın ən yaxşı atası - World's Greatest Dad

         Maraqlı bir faktı müşahidə etmişəm. Elə filmlər, kitablar olur ki, izlədikdən/oxuduqdan sonra müəyyən bir müddətin keçməsini istəyirəm. Gözləyirəm ki, beynim, ruhum, şəxsiyyətim ortaya qoyulan dəyəri həzm etsin. Elə dəyərlər də olur ki, vaxtın keçməsini gözləmək istəmirəm. İzləmə və ya oxuma prosesi gerçəkləşdiyi müddətdə və bu müddətdən dərhal sonra fikirlərimi əbədiləşdirmək arzusunda oluram. Bu filmi də ikinci kateqoriyaya aid edirəm. Filmi izlədim və üzərindən cəmisi 20 dəqiqə keçmiş haqqında artıq yazıram. Görək nə alınacaq.